Titia vertelt, “het was een hele onrustige periode geweest, met allemaal vreemde mensen in huis. Een periode waarin ik mentaal afwezig was. Op een gegeven moment wist ik me geen raad meer. Ik was mijn gezag kwijt, tussen mij en Luc was een onwerkbare situatie ontstaan. Hij was opstandig en hield zijn emoties voor zichzelf.”

Basisschool
“Uiteindelijk was het de basisschool van mijn zoon die aan de bel trok. De leerkrachten kregen geen hoogte van Luc. Hij luisterde slecht, en als ik niet in de buurt was raakte hij in paniek. Voor school waren dat signalen dat er meer aan de hand was. Luc had overduidelijk problemen om alles wat hij met zijn vader en moeder had meegemaakt een plaatsje te geven.”

Mogelijkheden
“De schoolarts gaf me twee richtingen waarin ik een oplossing kon zoeken. De eerste was om psychiatrische hulp te zoeken. De andere route was om via de huisarts bij jeugdzorg voor hulp aan te kloppen. Daar heb ik overleg met de huisarts voor gekozen. Bureau Jeugdzorg sprak met mij en met Luc en verwees ons beide door naar Lindenhout. Voor mij kwam er ambulante begeleiding, voor Luc Speltherapie. Dat was bijzonder; we gingen allebei apart aan het werk om beter samen te kunnen leven.”

Lindenhout
“Voordat ik een ambulant begeleider kreeg had ik nog niet van Lindenhout gehoord. Ik vond het wel een grote stap om iemand in mijn leven binnen te laten. De mensen in mijn omgeving die ik het vertelde reageerden geschrokken. Bij jeugdzorg denken ze al snel dat je een slechte moeder bent en dat je kind uit huis geplaatst kan worden. Dat lag voor mij echt anders. Ik kreeg kortdurende ondersteuning in een periode dat het allemaal niet lekker liep. Dat is een kant van jeugdzorg die maar weinig mensen kennen.”

Ambulante hulp
De hulpverlener kwam regelmatig langs. We zijn begonnen met een bezoek elke twee weken. Daarna is dat afgebouwd en spraken we elkaar eens in de vier weken. Ik kreeg handvatten en tips om de situatie beter aan te kunnen en de mogelijkheid om te praten over de dingen waarmee ik bezig was. Ook liet ze me zien hoe een kind bepaalde zaken ervaart, wat er in het hoofd van een kind omgaat. En wat normaal gedrag is voor een kind van Luc’s leeftijd. Ik maakte bijna elke dag aantekeningen, schreef op met welke situaties ik te maken kreeg. Die notities bespraken we aan het begin van elk gesprek, wat ging er goed en wat liep minder.”

Langzaam
“De ondersteuning was praktisch. Wat ik leerde kon ik direct toepassen. Ook al was het een langzaam proces, de manier waarop Luc en ik met elkaar omgingen was anders dan daarvoor. Ik merkte dat mijn houding veranderde en dat had zeker invloed op Luc. Hij merkte al vrij snel dat er minder ruimte was om te marchanderen, nee was op een gegeven moment ook gewoon nee. Klaar. Dat was wennen voor Luc, dingen moesten op een gegeven moment anders dan ‘ie gewend was. Maar met de tijdelijke hulp zijn Luc en ik er toch samen uitgekomen, hebben we een ritme gevonden en is de ambulante hulp gestopt.”