Pleegkinderen hebben vaak veel meegemaakt voordat ze in een pleeggezin geplaatst worden. Veelal is er sprake van een onveilige gehechtheidstijl. Het kind had immers geen andere keus dan zich te hechten in ongunstige omstandigheden. Veel getraumatiseerde kinderen grijpen hun kans op herstel en maken een grote inhaalslag als zij in het pleeggezin komen.

Nelleke Polderman (basic trust) schreef ooit: Wanneer soldaten terug komen uit Afghanistan en daar heftige dingen hebben meegemaakt, staat er in Nederland een heel team aan deskundigen klaar om hen te helpen deze ervaringen te verwerken/een plek te geven. Voor pleegkinderen staan alleen twee liefhebbende en welwillende pleegouders klaar. Het is gezien de voorgeschiedenis van een kind, dan ook niet verwonderlijk dat de ‘normale opvoeding’ voor deze pleegkinderen niet altijd toereikend is.’’

Vanuit onderzoek wordt steeds meer aangetoond dat kinderen ook op latere leeftijd in staat zijn een meer veilige gehechtheidstijl te ontwikkelen. Het vergroten van de sensitiviteit en responsiviteit van ouders en pleegouders is de beste behandelmethode om het kind hiermee te helpen.

Pleegouders geven vaak aan, dat ze bang zijn dat het kind zich sociaal wenselijk zal gedragen wanneer er een camera op ze gericht staat. Echter, om patronen in de interactie te ontdekken en om te werken aan het vergroten van het basisvertrouwen van een kind, is het niet nodig om ‘het probleemgedrag’ met de camera op te nemen.