Weblog Minou en Henry
Een nieuwe school (terugblik deel 5)
We zijn net terug van San Fransisco. We duiken weer vol in ons leven. Ik geniet er weer van de kinderen om me heen te hebben. Als ik door de uiterwaarden loop, denk ik terug aan het moment dat ik alleen aan de waterkant zat met de Golden Gate bridge voor me. Een moment waarop ik mijn leven observeerde. Ik had zoveel om dankbaar voor te zijn.
Jij maakt het verschil !
Ik wil alle bloglezers een heel goed nieuw jaar toewensen. Dat alle (aspirant) pleegouders en medewerkers van Lindenhout met nieuwe moed en inspiratie 2012 tegemoet gaan. Mogen we verbondenheid met elkaar voelen, we doen het samen.
Een reisje tussendoor (terugblik 4)
Henry en ik zijn een weekje in San Francisco. Een ongekende luxe. Iets wat we niet meer hebben gedaan sinds we Arianne hebben, nu 4 jaar. We hebben een prachtig appartement met uitzicht over de baai en Alcatraz. We eten in de beste restaurants op kosten van Henry’s advocaten en die zijn bovendien erg leuk gezelschap. Het contrast met thuis kan niet groter.
Een slechte diagnose (terugblik 3)
Ik word twee en een half uur bestookt met vragen. Arianne is uiterst lief en speelt fantasierijk in de speelhoek. Als de arts haar hoofd, neus, mond opmeet, staat ze dat gewillig toe. Haar mammie is erbij, dus het zal wel goed zijn. Terwijl ik geconcentreerd alle vragen beantwoord, besef ik dat ik beter met Henry had kunnen komen. Ik had best wat steun kunnen gebruiken.
Thuiszorg (terugblik 2)
Het is december en we gaan door een zeer onrustige tijd heen met Arianne. Ze zoekt haar plek in de veranderde wereld en ze mist de grip op de dingen. Aan de ene kant is ze trots dat ze vier is geworden en al naar de ‘grote’ school mag. Aan de andere kant gebeuren er teveel dingen tegelijkertijd.
Beste bloglezers (terugblik 1)
Sinds vorig jaar november schrijf ik met enige regelmaat een blog voor Lindenhout. Ik was gevraagd om mee te denken aan de nieuwe vorm van de site. Toen er gevraagd werd wie een blog zou willen schrijven over z’n ervaringen als pleegouder, zei ik zoals gewoonlijk met mijn impulsieve persoonlijkheid, ‘ja’.
Een vreemde wereld
We lopen door een donkere koele lange gang. Arianne en ik houden elkaars hand vast. Onze bloemen jurkjes vertellen dat we bij elkaar horen. Onze Crocs zetten geruisloos hun stappen. We voelen ons vervreemd. We bevinden ons in een omgeving die niet de onze is. Arianne herkent het teken op de deur van een toilet. Ze besluit tot een pauze om even te plassen. Even iets van vastigheid.
Dromen
Het verleden. Ik ben 19 en kijk uit over zee. Ik heb het strand voor me alleen. Het strand waar ik als kind zoveel gespeeld heb. Het is een ruig strand met veel rotsen en stenen. Uren kon ik me hier als kind vermaken. Ik verzamelde vondsten, nam ze mee naar huis en zocht op in boeken hoe alle verschillende zeewieren en schelpen heetten.
FAS, ooit van gehoord?
Ik niet, tot een paar dagen geleden. Foetaal alcohol syndroom. Als een moeder tijdens de zwangerschap alcohol heeft genuttigd, kan het ongeboren kind een hersenbeschadiging oplopen. De kinderen met FAS kunnen lichamelijke afwijkingen, sociale- of gedragsproblemen hebben.
Hoezo een pleegkind?
Nu ik Arianna zie opgroeien denk ik nog wel eens terug aan het moment dat ik haar voor het eerst zag.
Familie Herson is verliefd
Het antwoord was: Nee. Henry was duidelijk. Er komt geen hond! Het regende bezwaren en in mijn hart wist ik dat hij gelijk had. Arianne was twee en had mijn volle aandacht nodig. Misschien als Arianne vier is, dan kijken we wel verder. Ik legde me erbij neer en hield op met mokken.
Dislectie ?... dystectie ?.... dyslexie !
Seve swarte zwane zwome in de Suidersee. Zeven fout in een zin. Ik zat in de aula van school met een speciale juf en kan me dit letterlijk herinneren. Ik deed de eerste klas voor de tweede keer. Ik was een kop groter en een jaar ouder dan de rest.
Een koekje van eigen deeg
Henry had net Arianne naar bed gebracht. Toen Henry en ik wat zaten te kletsen in de keuken, klommen Tim en Fleur gezellig bij ons op schoot. We genoten van dit kostbare moment en ik wilde dit niet zomaar voorbij laten gaan.
Supernanny
Supernanny Jo is de opvoeder onder opvoeders en sinds een paar jaar te zien in Eerste Hulp bij Opvoeden van RTL4. Ze is liefdevol, geduldig en consequent: belangrijk voor alle ouders, maar zeker voor pleegouders.
Een les in liefde
Na mijn SPH-studie heb ik een aantal jaar in een kindertehuis gewerkt. Hier woonden kinderen die niet meer thuis konden wonen. Ik heb in deze zware baan veel ervaring opgedaan. De kinderen zullen me altijd bijblijven, sommige in het bijzonder. Eén van die kinderen heette Antoine.
The boogieman
Meestal komt hij binnen aan het eind van de middag of het begin van de avond. Op een moment dat ik moe ben en net even rustig een kop koffie drink. Hij sneakt door de bijkeukendeur of door een kiertje van het raam naar binnen. Ik zie hem niet, maar wel zijn donkere schaduw. Minachtend komt hij achter me staan met zijn armen over elkaar.
De eenzame moppentopper III
Twee weken later had Mario de weg naar mijn deur gevonden. Ik had hem uitgelegd waar we woonden. Honderd stappen van zijn huis vandaan.
De eenzame moppentopper II
Een aantal weken later zag ik Mario weer in de speeltuin. Hij was aanmerkelijk afgevallen. Iets later vertelde hij me dat hij in totaal 25 kilo was afgevallen. Ik bewonderde hem ervoor.
De eenzame moppentopper Deel I
Ik had Mario al een aantal keer zien lopen. Hij maakte een eenzame indruk. Ik wist dat hij nieuw was in de buurt. Een tijdje later zag ik hem in de speeltuin en we keken elkaar nieuwsgierig aan. Ik als enige moeder in de speeltuin, hij als vreemde eend in de bijt.
sandrao
