Het jaar ervoor was er sprake dat ik naar een LOM school moest. Ik dacht dat dat kwam omdat ik lomp was. Het begrip woordblind viel. Als de kinderen bezig waren met taal, mocht ik achter in de klas tekenen. Achter in de klas hing een prikbord, waar iedereen getekende poppetjes mocht prikken, n.a.v. een Bijbelverhaal. Ik weet nog, dat ik de enige was die de poppetjes jurkjes gaf, omdat dat hoorde in de bijbeltijd. Wijsneuzerig vertelde ik dat de andere kinderen.

Jaren van ploeteren
Mijn schooltijd periode is niet erg prettig geweest. Toen ik eindelijk het Nederlands enigszins beheerste op de lagere school, begon de ellende weer opnieuw op de middelbare school met de vreemde talen. Ondanks grote inzet en doorzettingsvermogen bleven de resultaten achterwege.  Ook  bijlessen en huiswerkklas hadden weinig baat. Ik bleef minimale cijfers halen.  In deze jaren van ploeteren ontstond een diepgeworteld gevoel van falen en minderwaardigheid.  Vaak vroeg ik me verdrietig af, waarom ik dit allemaal mee moest maken.

Dat Tim, mijn zoon, dyslexie heeft, wist ik al voordat hij een woord kon lezen en schrijven. Een test wees uit, dat hij onder de ernstige dyslecten viel. Dankzij Tim, begon ik me meer te verdiepen in het begrip dyslexie. Voor mij wat het een openbaring, dat dyslexie niks te maken heeft met slim of dom zijn. Ik dacht dat ik dom was, maar erg goed was geworden in dit te verbloemen. Mooie cijfers op het HBO en een prijs voor mijn scriptie kon deze gedachte niet uit de wereld helpen. Tim krijgt nu elke week ondersteuning binnen schooltijd van een specialist.

En zo zat ik weer aan de keukentafel. Dit keer niet met mijn moeder die me hielp met lezen. Maar nu ik zelf met mijn zoon. De saaie leesboekjes waren verruild voor flitskaartjes en spelletjes scrabbel. Ondanks dat ik er elke keer iets leuks van probeerde te maken, herkende ik het geploeter en gezucht. Ook bij Tim zag ik de onzekerheid en frustratie.

Toppie
TOT…… we de boeken van Geronimo Stilton ontdekten. Boeken met leuke letters, mooie platen, reukpagina’s, wetenswaardigheden, noem maar op. DIT was het helemaal ! Dat we 50 euries moesten neertellen voor een boek voor Tim en Fleur kon ons niks schelen. Dit waren boeken die je wilde hebben en onder je kussen verstoppen. Na 2 weken vertelde Tim iedereen trots dat hij een boek uit had. Een tweede boek werd aangeschaft. Vervolgens ging zijn boekenbeurt in de klas toppie en een paar weken later gaf hij een spetterende spreekbeurt met PowerPoint. Het regende complimenten. Tim zijn onzekerheid smolt weg als ijs voor de zon. Ik trots, Tim trots.

En nu, zoveel jaar later naar mijn eigen geploeter heb ik eindelijk een antwoord op mijn vraag waarom ik dat moest meemaken. Ik kan mijn zoon vertellen dat hij er wel komt, ondanks zijn dyslectie. Dat hij alles kan bereiken wat hij wil, zelfs het schrijven van een blog. Hier het levende bewijs. En al zou niemand geïnteresseerd zijn, dan doe ik het voor hem.