De tijd van zandkastelen en  taartjes bakken waren voorbij. Mijn jeugd was voorbij. Nu was ik groot. Ik had net een avontuurlijk jaar achter de rug in Amerika. Ik miste mijn vrienden daar en moest wennen weer in een gezinsstructuur te leven. Over een paar weken begon ik een nieuw leven. Op kamers wonen, een studie, nieuwe vrienden.

De toekomst
Ik voelde me eenzaam daar in die duinpan. Ik begaf me in een soort niemandsland. De grote onzekere toekomst moest nog beginnen. Ik moest dat gaan invullen, ik moest er wat van gaan maken.

Ook klopte mijn hart vol verwachting en levenslust. Ik had dromen, ik had idealen. Ik was er klaar voor. Gelukkig dat ik nog niet wist, dat groot worden gepaard gaat met zoveel groeipijnen.

Ik had veel verschillende dromen, klein en groot, burgerlijk en excentriek. Ik droomde van mijn prins op het witte paard (de echte liefde had ik nog niet gekend en kon me niet voorstellen dat ooit iemand interesse zou hebben van mij). Ook droomde ik van zielige kindertjes redden uit weeshuizen in Afrika en ze allen onder mijn liefdevolle vleugels te beschermen tegen de boze, grote wereld.  Ik wilde een bijzonder leven leiden, een opmerkelijk leven en niet passen bij de grote middenmoot.

Het heden
Ik ben 39 en zit aan het strand. Ik heb het strand voor me alleen. Het strand waar ik zoveel als kind gespeeld heb. Ik kijk naar de vertrouwde rotsen en duinpannen, die ik blind in mijn hoofd kan natekenen. De tijd heeft hier stil gestaan. In de verte voor me spelen twee meisjes. Ze springen samen hand in hand van de ene rots naar de andere. De wind draagt hun vrolijke geluiden naar me toe. Mijn hart vervult  zich met blijdschap. Die twee meisjes, die horen bij mij.

De glinstering van het water in ogenschouw  nemend, met die volmaakt gelukkige meisjes, neemt me mee terug naar het moment van 20 jaar geleden.  Die jonge levenslustige vrouw alleen aan het strand met haar dromen. Wat is eruit gekomen van die dromen en idealen ? Hoeveel tranen heb ik ondertussen gelaten, hoeveel vreugdemomenten heb ik gekend ? Ben ik bedrogen door het leven en heb ik nog idealen? Ja, de meeste van mijn dromen zijn uitgekomen. Mijn prins heb ik gevonden, al heeft hij geen paard. Wel zijn we al 19 jaar gelukkig bij elkaar. Een weeshuis vol met kinderen is het ook niet geworden, maar 3 kinderen onder mijn liefdevolle vleugels bleek wat realistischer. Waarvan er een ook daadwerkelijk geen ouders had die voor haar konden zorgen. Dit maakt het voor mij compleet.  Ik vind het een eer en voorrecht dat ik door de hogere macht goed ben bevonden voor haar te mogen zorgen. Arianne, ons pleegkind, maakt ons leven bijzonder.

Dromen en idealen, die heb ik nog volop ! Burgerlijke en excentrieke dromen, en 1 a 2 komen er wel uit elk jaar. Het leven is, ondanks een aantal pittige klim- en valpartijen, toch vooral een heel avontuurlijk pad.

Ik word gestoord uit mijn gedachten en gemijmer. De meisjes rennen op me af en laten hun nieuwe vondsten zien. De schatten worden  mee naar huis genomen. Als we terug zijn, hebben onze mannen de BBQ al aangestoken. Het menu bestaat uit mergues worstjes met ketchup, of voor de iets verfijndere smaak; artisjokken en gamba’s.

Verleden en heden zijn voor mij bij elkaar gekomen. Ik leef als in een droom….