Het eerste dat me opviel aan Antoine waren zijn prachtige reebruine ogen. Deze ranke, lange jongen van tien jaar had met die mooie ogen meer gezien dan jij en ik in ons hele leven. Zijn opa werd vermoord voor de ogen van de hele familie. Samen met zijn ouders en twee jongere zusjes waren ze uit een Afrikaans land in burgeroorlog gevlucht naar Nederland. Na driekwart jaar in Nederland te zijn, werd Antoine bij zijn gezin weggehaald. Zijn vader, getraumatiseerd door de oorlog, had agressieve buien en mishandelde zijn gezin.

Humor!
Antoine had gevoel voor humor en ritme. De groep moest regelmatig lachen om zijn uitspraken en als hij begon te swingen, danste ik vrolijk mee. Al snel had Antoine een speciale plek in mijn hart, en als mijn dienst begon, begroette hij me met een grote grijns. De genegenheid was wederzijds. Antoine had ook een andere kant. Hij was vanbinnen verwond en wist met zijn boosheid geen raad.  Kleine incidenten deden Antoine’s bruine ogen veranderen in een woeste blik. Als de razernij bij Antoine naar de oppervlakte kwam, ontzag hij niets of niemand.

Wij, als hulpverleners, voelden ons machteloos. We moesten Antoine, de andere kinderen en onszelf zien te beschermen. Als Antoine door het lint ging maakte die jongen zoveel adrealine aan, dat hij sterker was dan wij allemaal. Vaak liepen we op ons tenen, om de brullende tijger in hem niet wakker te maken, maar vaak was er geen ontkomen aan. Ten einde raad ging een collega van me naar de huisarts om een kortetermijnoplossing te vinden. Antoine kreeg valium voorgeschreven. De valium kon echter niet alle boosheid oplossen en regelmatig had ik worstelingen met Antoine op de grond om de andere kinderen te beschermen.

Advocaatje ging op reis
Als de valium begon te werken, werd Antoine rustig en stonden zijn ogen weer zacht. Als we op de grond lagen uit te puffen, zong ik voor Antoine het kinderliedje; Advocaatje ging op reis, tiere liere liere. Antoine’s lievelingsliedje. Menigmaal brak m’n stem van verdriet, als ik dat zong. Ik weet niet of hij dat merkte.

Het gekke was dat mijn ingrijpen onze relatie niet beschadigde. In tegendeel. Antoine’s vertrouwen groeide. Alsof we samen de stormen konden doorstaan. Samen waren we de boosheid de baas. Antoine bleef die speciale plek in mijn hart behouden. Ik wist dat zijn boosheid niet direct op mij gericht was. Antoine heeft me een wijze les geleerd. Een les in liefde die verder gaat dan wat je op het eerste gezicht ziet. Toen Henry en ik op het punt stonden Arianne in ons leven op te nemen, kwam deze les weer boven drijven. Toen ik me even onzeker afvroeg of ik van Arianne wel evenveel kon houden als van mijn biologische kinderen gaf Antoine het antwoord. Dankzij Antoine wist ik dat liefde hoger stijgt dan alle moeilijkheden en pijn die het leven kan treffen. Een liefde die onvoorwaardelijk is. Ik heb geen moment meer getwijfeld. We zouden met z’n allen de stormen kunnen trotseren.

Hoe het verder is gegaan met Antoine weet ik niet. Hij zal nu een kerel zijn van ongeveer 20. Ik hoop dat zijn verwondingen littekens zijn geworden. Ik ben hem eeuwig dankbaar voor het zaad dat hij in mijn hart gelegd heeft dat pas zoveel jaren later is gaan kiemen.  Er is iets prachtigs uit gegroeid.