's Ochtends is het zoooo stil en drink ik koffie in bed. En als ik eerlijk ben, ik geniet van elke tel. We gaan een dag naar Nappa Valley, de plek waar de beste wijnen van Californië komen. Als ik door de wijngaarden scheur op een golfkarretje gil ik het uit van plezier. Soms vergeet je dat er nog een ander leven is, naast dat van je eigen leven. Wat is de wereld prachtig en heerlijk om te ontdekken!

Regelmatig bel ik even naar huis. Mijn schoonouders hebben het erg druk met de kinderen. Af en toe besluipt me een klein schuldgevoel. s’ Ochtends als ik wakker wordt, zitten zij aan tafel. Als ik naar bed ga, gaan zij net naar school. In gedachten volg ik hun ritme van de dag.

Op een ochtend als ik mijn schoonmoeder aan de telefoon heb, geeft ze toe dat ze het best zwaar hebben. Ze zoekt haar weg tussen grootmoeder zijn en even ook opvoeder. Wat is de juiste aanpak met Arianne ? Mijn schoonvader heeft nog de meeste grip op haar, omdat hij heel duidelijke taal spreekt.

Na het telefoontje ga ik douchen en aankleden. Henry is die dag op pad voor zijn werk. San Fran ligt voor me open. Ik zit op het randje op mijn bed. Wat ga ik doen? Ik moet nu toch genieten van het alleen zijn en de dag die voor me ligt. Terwijl ik daar zo besluiteloos voor me uit zit te staren, voel ik verdriet naar boven komen. Verdriet waar ik nog zo weinig tijd voor heb gehad. Een paar dagen geleden kregen we nog maar te horen dat Arianne een hersenbeschadiging heeft door het alcohol gebruik van haar bio-moeder tijdens de zwangerschap. Ze is een halve wereld van me verwijderd en ik zou haar lijfje even liefdevol in mijn armen willen houden. Ik trek mijn schoenen weer uit en kruip diep onder de dekens. Ik, die altijd zo flink wil zijn en dapper me door alle onderzoeken heen heb geworsteld, voel me zo klein. Even hoef ik voor niemand te zorgen. Ik besluit dat het even tijd is om voor mezelf te zorgen en dat is nu even toegeven aan de rust en stilte om me heen en alle intense emoties.

Ik voel verdriet voor Arianne en ook voor mezelf. Ik zal in de toekomst niet al haar problemen kunnen oplossen en zijzelf ook niet. We zullen allemaal moeten leren leven met een beperking en Arianne nog wel het meest. Zal zij haar plek vinden in het leven en zullen wij haar kunnen beschermen voor de vele gevaren om haar heen? Vragen tollen zo in mijn hoofd.

Aan het eind van de dag vind ik dat het genoeg is geweest. Zo, ik heb lang genoeg getreurd. We gaan weer op de benen staan en rechten onze rug. Ik weet dat, ondanks de onzekere toekomst die voor onze ligt, we het aankunnen. Henry en ik eten s’ avonds sushi, mijn favoriete eten.

De dag daarna bezoeken we het classis family museum van Walt Disney. Het gaat over het ontstaan van Disney. Ik sta voor een schilderij en het ontroert me. Ik zie hoe Geppeto Pinnochio liefdevol in zijn armen houdt. Hij heeft een aantal dagen bezorgd  naar zijn zoon gezocht  en hem eindelijk gevonden in de buik van de walvis. Pinocchio draagt nog een staart en ezelsoren van zijn ondeugend gedrag. Dit schilderijtje raakt me diep. Het drukt precies mijn liefde uit voor Arianne. Al moet ik de halve wereld overreizen om mijn meisje te vinden, of misschien beter gezegd: al moet ik de halve wereld overreizen om dit te voelen op dit ene moment, dan doe ik dat.

Vol nieuwe energie en motivatie vliegen we terug naar Nederland, waar mijn intense leventje op me wacht en vooral drie kinderen die dolblij zijn ons weer te zien (of was het alleen voor de cadeautjes )