Een half jaar later kregen we een logeerpoes, Guus van twee maanden oud. Een guitig, oranje, speels ding, die het een of ander teweeg heeft gebracht. Behalve dat de kinderen het een leuk beestje vonden, zag ik een twinkel in de ogen van Henry. “Oei, je ben verliiiieeefd”, plaagde ik. Henry lachte wat schaapachtig. Nu had ik gelijk. Zo gezegd is bij mij snel gedaan. Zondag werd Guus weer naar huis gebracht en jawel hoor, maandagavond haalden we ons eigen katje. Ik liet er geen gras over groeien. Wat een feest. Twee weken haalden we ook maar zijn broertje op, omdat hij toch nog geen plek had. Iedereen was in de gloria. En zo was ons leven verrijkt met twee viervoeters.

Leuk speelgoed
Maarrrr,…. Ik bleek er een stress factor bij te hebben. Arianne kon , ondanks dat ze dol was op de katten, er absoluut niet goed mee omgaan. De katten werden in de kinderwagen gepropt en in het fornuis, ze tilde ze op aan de poten en sjouwde ermee rond. Ze zag ze als leuk speelgoed. Ik werd er gek van. Tevens zijn onze katten te lief. Ze hebben in hun leven nog nooit gekrabt.  Ondanks de vele waarschuwingen, ging het toch mis. Een van de poezen had na een ruwe behandeling een gebroken poot. Honderdveertig euro armer na een bezoek aan de dierenarts (de poezen waren gratis !) met advies rust, vroeg ik me wanhopig af hoe we de beestjes konden beschermen voor al die overdadige liefde van Arianne. Ze bedoelde het niet slecht.

Eindelijk na ruim een jaar ging het beter. Na duizenden correcties en complimenten, kreeg Arianne het in de gaten. Als je de poezen rustig aait, blijven ze lekker bij je liggen. Er ontstond vriendschap. Arianne blij en ik en de poezen rust. Vrede daalde neer in huize Herson.

Spijt ? Nee geen spijt. Ondanks de extra stress die het gekost heeft, geeft het ook extra gezelligheid.

Tot,… op een dag ik me realiseerde dat Arianne al een paar maanden vier was. Ik kon me Henry’s woorden goed herinneren. Een hond. Dit had een subtiele aanpak nodig. Hier is tactiek voor nodig. Ik besloot Tim een Fleur in mijn plan te betrekken. Ik legde stiekem mijn strategie uit. Zeuren en dreinen was uit den boze. Lief, uitnodigend, weer even wachten en dan nog een keer vragen. ‘Pap, kom je eens kijken naar die lieve pups op internet.’ ‘Pap mogen we een keertje gaan kijken.’ Henry was druk bezig boodschappen op te ruimen, terwijl ik de kinderen influisterde, wat ze moesten zeggen. Na onze voorzichtige werkwijze, kwam er een klein ‘misschien’. Dit was winst. Tim, Fleur en ik gaven elkaar een high five. Die avond belde ik. Ik kreeg een hartverzakking toen ik de prijs van de pup hoorde. Ik pingelde er honderd euro vanaf, gaf het weinig kans. Toch hoorde ik niet meer de resolute NEE van twee jaar geleden. Maar goed je raad het al. Zes dagen later haalde we het viervoetertje op.