Afscheid van de peuterspeelzaal, haar verjaardag, Sinterklaas, een nieuwe school. Haar hoofd is een warboel en ze moet op haar teentjes lopen om het allemaal te verwerken. Hele kleine incidentjes leiden tot groot verdriet en machteloze boosheid. Ik schipper met mijn aandacht tussen de drie kinderen. Soms zo moeilijk. Tim en Fleur hebben me ook nodig en ook wil ik  Arianne de veiligheid bieden die ze intern niet vindt.

Ik heb een prettig open gesprek met mijn pleegzorgbegeleider en voogd van Arianne. Ik kan vertellen waar we dagelijks tegenaan lopen. Ik als moeder die alles perfect wil doen, loop tegen de grenzen aan van mijn eigen kunnen en uithoudingsvermogen. S ’avonds als ik naar bed ga, kan ik meestal tevreden constateren dat iedereen zijn aandacht heeft gekregen. Maar heb ik zelf de rust gekregen om even weer mijn energiepeil op te krikken ? Vaak niet, al laat Henry me vaak lekker uitslapen. Slaapgebrek is mijn grootste vijand.

Maar met mijn chaotische karakter, lijkt mijn huis soms meer op een slagveld. Het sokkenmonster sluipt door mijn huis en laat sokken raadselachtig verdwijnen. Briefjes van school raken zoek, waardoor ik vaak niet op de hoogte ben van zaken. Ik heb het gevoel zo hard te werken en toch voel ik me vaak gefrustreerd. Hoe doen moeders dat die ook nog werken ?

Tijdens ons gesprek stelt de voogd thuiszorg voor, voor een aantal uurtjes per week. Als ik erover nadenk, voel ik tweestrijd. Aan de ene kant lijkt het me een verademing. Aan de andere kant voel ik falen. Thuiszorg beschouw ik voor overspannen moeders die hun leven niet op de rit krijgen. De voogd vindt echter, dat ik het verdient heb, aangezien ik nog nooit wat gevraagd heb. Ik ga er nog een nachtje over slapen.

Als ik tijdens een telefoongesprek mijn gevoelens hierover deel, laat  de voogd het in een ander licht zien. Die van Tim en Fleur, die ook wat meer rust krijgen.  Bovendien droeg ze aan, het opvoeden van een pleegkind is intensiever dan van niet-pleegkinderen. Ze haalt me over de streep.

Als Margreet van thuiszorg ons een eerste bezoek brengt, lig ik op de bank. Ik ben door mijn rug gegaan en kan slechts schuifelend naar de toilet met een stoel. We spreken af, dat ze vooral komt om Arianne te begeleiden, zodat ik mijn handen vrij heb voor Tim, Fleur en het huishouden.

Margreet die nu een half jaar bij ons komt, is op de maandag en woensdag middag een deel van ons gezin geworden. Ik ervaar thuiszorg niet meer als luxe maar als broodnodig. Ik weet niet hoe ik het zou redden zonder haar. Thuiszorg biedt Arianne de gelegenheid met vriendjes en vriendinnetjes te spelen, waar begeleiding voor nodig is. Er is meer rust voor iedereen.

En ik heb geleerd dat hulp krijgen niet meteen falen betekent, maar gewoon wat verlichting in mijn drukke bestaan. Hulp krijgen is geen schande en het komt ten goede van drie kinderen en ….. mijn energiepeil.

Dank je wel Margreet !