Paginakop

Interview met pleegvader André

Zo’n vijf jaar geleden besluiten André en zijn vrouw Marieke om pleegouder te worden. Hun eigen kinderen waren het huis uit en ze wilden wel aan iets nieuws beginnen. Ze hadden altijd gewerkt in de gezondheidszorg en iets kleinschaligs in de hulpverlening zagen ze wel zitten.

“Het bleef bij plannetjes, totdat we een advertentie zagen in de krant ‘gezocht, mensen met een hart voor kinderen’. Dat sprak ons beide aan. Goede vrienden van ons hadden pleegkinderen in huis. Dat was dus de eerste stap die we toen hebben gemaakt, luisteren naar hun ervaringen. Daar zijn we toen niet van geschrokken, we hadden er nog steeds zin in.”

Aanmelden
“We hebben ons toen aangemeld bij Lindenhout. Er volgden een aantal stappen, zeven om precies te zijn. Kennismaken met Lindenhout, wat verwacht je van het pleegouderschap, gesprekken en afspraken. Tegenwoordig zijn er minder stappen, maar het blijft een zorgvuldig proces. Drie weken nadat we alle stappen hadden doorlopen ging de telefoon al. Of we het zagen zitten om te starten als pleegouder. We hebben natuurlijk JA gezegd en konden nog snel even op de vakantie die we al eerder hadden geboekt.”

Vragen
“In het proces van aanmelding werd ons gevraagd of we er bezwaar tegen hadden om een kind op te vangen met een lichte verstandelijke of lichamelijke handicap. Dat vonden we toen geen probleem. Van te voren weet je niet hoe dat uitpakt. Wat precies de handicap zal zijn, en hoe dat kind in het gezin zal passen. Dat is afwachten. Wij hebben korte tijd een kind opgevangen waar we niet echt mee uit de voeten konden.’

Een huis vol
“Omdat we de vraag kregen meerdere kinderen op te vangen moest er qua huisvesting het één en ander geregeld worden, zodat iedereen een eigen plekje had. Daarna konden we beginnen aan onze taak als pleegouders. Drukke tijden braken aan, ik ben toen zelfs wat minder gaan werken om wat meer thuis te zijn om te helpen. Van 6 uur ’s ochtends tot 11 uur ’s avonds bezig, gelukkig kregen we hulp. Dagelijks, op de drukke tijden, was er ondersteuning van een sociaal pedagogisch werker. Aan een vast dagelijks ritme hebben Marieke en ik toen veel aandacht besteed; rust, reinheid en regelmaat.”

Bezoek
“De samenstelling van ons pleeggezin wisselde. Er gingen kinderen terug naar hun biologische ouders en er kwamen later weer nieuwe pleegkinderen voor in de plaats. De ouders van onze pleegkinderen kwamen regelmatig bij ons op bezoek om hun kinderen te zien. Soms was er een voogd bij aanwezig. Maar zelf reed ik ook wel rond om kinderen voor een bezoek naar hun ouders te brengen of om ze daar weer op te halen.

We reden met ons busje met kinderen ook vaak naar onze eigen kinderen. Ik kan zeggen dat onze pleegkinderen hartelijk ontvangen zijn in de familie, ze konden het prima met elkaar vinden. Dat moet toch ook een beetje klikken.”

Verhuizen
“We zijn inmiddels twee keer verhuisd. In de jaren die volgden waren er ook wisselingen in ons pleeggezin. Kinderen werden teruggeplaatst bij hun biologische ouders of kwamen in andere vormen van opvang terecht. Met een aantal pleegkinderen hebben we nog steeds contact. Het is leuk om hen te volgen en hen te helpen als dat nodig is. Ik breng ze graag naar afspraken of help ze, als ze al op zichzelf wonen, met de inrichting. Op dit moment hebben we twee pleegkinderen in huis.”

Dienstverlenend
“Als pleegouder ben je dienstverlenend bezig. Je komt terecht in een netwerk van organisaties en hulpverleners, elk met z’n eigen taak. Ons enige aanspreekpunt was de pleegouderbegeleider van Lindenhout waarmee we wekelijks overleg hadden. Ondanks die intensieve begeleiding heb je als pleegouder toch een beperkt beeld. Hoe is de situatie thuis bij de biologische ouders? Wat zijn de verwachtingen, kunnen de biologische ouders binnenkort weer zelf met de opvoeding aan de gang? Welke beslissingen zullen er binnenkort worden genomen? Dat zijn vragen die ons bezig hielden.”

Waardering
“Enkele van de biologische ouders wilden geen contact met ons. Ook was er niet bij alle ouders waardering voor wat we deden. Dat vinden we nog steeds erg jammer. We vinden zelf niet dat we iets heel bijzonders doen maar anderen merken veranderingen bij de kinderen op lichamelijk, sociaal en geestelijk vlak.”

Share |

De mening die in blogs worden geuit vertegenwoordigen niet noodzakelijk de formele opvatting van Lindenhout. Meer weten?

Waar moet ik zijn?

.

Folder Aspirant Pleegouders

Nieuwsbrief Pleegzorg
Meldt u aan voor de Nieuwsbrief Pleegzorg
*